<h2>GEDACHTEN BIJ HET CORONAVIRUS</h2><br/>Wat roept de coronacrisis bij je op in deze tijd voor Pasen?

GEDACHTEN BIJ HET CORONAVIRUS

Dineke Moerman–De Frel
Hoe ervaar ik het huidige Corona-leven? Wat een rust, geen verplichtingen, zoals een vergadering of zo. Maar ook geen kerkdienst. Mis ik! Geen mensen op bezoek. Wat is dat raar. De zon schijnt. Heerlijk met een vriendin de buitenlucht proeven, netjes 1,5 meter van elkaar. En af en toe een boodschap doen, afstand bewarend. En dan? Televisie, lezen en heel veel telefoneren. En…dankbaar en verwonderd zijn, dat ik en de kinderen, nog, niet besmet zijn. Wat een wonder. Zo naar Pasen, het wonder van de Opstanding vieren. Dan samen bidden voor de zieken en voor alle mensen , die aan hun herstel werken.

Jolanda Cartwright
Dit jaar zou spannend worden voor ons gezin met een paar grote veranderingen op stapel. Ik maakte me daar best druk om en vond het soms moeilijk om de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien. In slechts een paar weken zijn al die zorgen ineens opzij geduwd door iets veel groters, veel omvattenders. Plotseling is de toekomst onzeker voor iedereen wereldwijd. Het is beangstigend, verlammend bijna. En dan schieten me een paar regels binnen uit psalm 42 die ik als kind geleerd heb: ‘Hart onrustig, vol van zorgen, vleugellam geslagen ziel, hoop op God en wees geborgen’. Op dit moment weet niemand wat er gaat gebeuren, hoe dit gaat aflopen, dus moeten we nu meer dan ooit vertrouwen op God. Erop vertrouwen dat ook na deze duistere periode het licht van Pasen weer doorbreekt. Het door Irene gebruikte beeld van het manna vond ik erg mooi. Op dit moment kunnen we bijna alleen maar leven van dag tot dag, een hardhandig lesje mindfulness.

Ruud Steen
Wie had ooit kunnen denken. Dat je met handen schudden iemand kan krenken. Als je moet kuchen of niezen, moet je voor de elleboog kiezen. In de supermarkt staan voor de kassa strepen om de anderhalve meter niet te vergeten. Het coronavirus kreeg dit allemaal klaar. MAAR WE BLIJVEN OMZIEN NAAR ELKAAR !!!

Rob van der Steen
Wat doet de Corona crisis met mij? In eerste instantie dacht ik, dit gaat weer snel over, een paar weken dan is het voorbij. Dan hoor je via alle media, dat het virus hevig om zich heen slaat. Het komt dichtbij, als er in Sittard de eerste besmette patiënten zijn. Het wordt erger… de eerste patiënten in Sittard sterven. Nu is het wel erg serieus. De wereld om je heen lijkt stil te vallen, dit komt bij mij wat onwezenlijk over. De activiteiten die ik tot nu toe heb ondernomen worden afgelast, het ritme van naar de sportschool gaan stopt, het bezoeken van muziekevenementen is niet meer mogelijk. Langzaam komt ook een beetje de angst om de hoek kijken, het zal ons toch niet overkomen denk ik een beetje egoïstisch. Maar er is nog een andere kant, “elk nadeel heb zijn voordeel”. De saamhorigheid groeit, mensen hebben weer wat voor elkaar over, vinden ludieke manieren om muziek te maken en contacten te hebben met elkaar. Binnen de politiek worden de rijen ook gesloten en een oud staatssecretaris van de PvdA komt probleemloos als minister het kabinet in.

Marijn van Oord
Corona….. als arts zag ik de aanscherping van de regels aankomen. In de medische zorg hebben we ons binnen twee weken voorbereid op grote aantallen zieken, ook onder mensen in de zorg. Hoe kan je goed voor je patiënten, voor je team, en jezelf, zorgen? Verbazing over mensen zijn die het niet serieus lijken te nemen. Maar vandaag toch ook de schrik over de maatregelen. De impact is voor ons allemaal groot, maar toch ook relatief klein als ik denk aan de effecten in de vluchtelingenkampen, waarin handen wassen en 1,5 meter afstand een luxe is. De link met Pasen? In al deze ‘ellende’ toch ook mooie verhalen en filmpjes waarin je vertrouwen in het mooie in de mens versterkt wordt. Heel veel mensen dragen op hun manier een steentje bij om het leven in tijden van corona – voor de ander - leefbaar te maken. Hou vol en let een beetje op elkaar!

Ruud Steen
Op zoek naar een plek waar nog enig vertier is. Maar het klinkt vanuit alle hoeken, dat je elkaar niet mag bezoeken. En zo teruggetrokken op mijn eigen domein, ontdek ik dat thuis zitten anders is dan thuis zijn!

Ton en Ida Dorrestijn-Doornbos
Hierbij de situatie in Grevenbicht. Wij kwamen 22 februari terugreizen vanuit Spanje door Frankrijk. Daar was toen al een lichte paniek in verband met het corona-virus. Frankrijk grenst immers aan Noord Italië. Dat heeft ons al in een vroeg stadium getriggerd om bijeenkomsten in Grevenbicht uit te stellen. Vooral ook omdat we te maken hebben met veel ouderen, die ook in een aantal gevallen een slechte gezondheid hebben. Sinds kort hebben we een nieuwe wijkpredikant, ds. Pier Prins. Die is al een keer bij een broodmaaltijd in ons kerkje aanwezig geweest. Hij gaat nu de kennismaking met de mensen in Grevenbicht noodgedwongen telefonisch voortzetten. We hebben hem daarvoor een lijst namen, telefoonnummers en wat achtergrondinformatie gegeven. We hebben in Grevenbicht ook een relatief grote groep bezoekvrijwilligers, die elk een paar mensen bezoeken. Ook aan die hebben we gevraagd de ouderen op te bellen. Gelukkig hebben de mensen vaak kinderen in het dorp wonen. Zelf gaan we alleen de deur uit om boodschappen te doen of om een wandeling te maken in het lege buitengebied van Grevenbicht. De moeder van Ton woont in een verpleeghuis in het westen van het land. Het gaat niet goed met haar, maar we kunnen haar niet meer bezoeken.

Roel Molemaker 
Ja, corona…,wat ik er voor mijzelf lastig aan vind, is het tegenstrijdige dat ons leven binnenkomt. Ik ben gezond, eigenlijk best goed gezond. Steeds meer verwonder ik mij daarover. En tegelijkertijd hoor ik bij die risicogroep bij uitstek, die ontzien en gemeden moet worden. Je raakt buitenspel. Kunt niet meer meedoen. Het speelt al langer, mét dat je 80+er bent. Maar nu is het definitief. Naar Pasen verlang ik. Naar het letterlijk uit-één-zetten van de viering van Pasen in vier-dagen. Naar de viering van Maaltijd van de Messias : uitzicht op een nieuw bestaan, niet zonder die Messias. Naar de wake bij het hartverscheurend sterven van die Messias, dat je zelf de adem beneemt. Naar het ten grave dragen alle hoop en verwachting tenslotte… Tot dáár .., tóch .., nieuw begin, voluit nieuw leven!

Connie Seute–Visser
Als u dit leest is het nog Lijdenstijd. Dat begrip heeft dit jaar een nieuwe dimensie gekregen; het is Corona-tijd. Iedereen heeft ermee te maken, passief of actief. Mensen laten zich van hun beste kant zien, als zorgverleners, hulpverleners, enz. enz. op welk terrein dan ook. Maar ook van hun slechtste kant, denk maar aan het overdreven hamsteren, het verkopen van noodzakelijke spullen tegen woekerprijzen, het misbruik maken van kwetsbare mensen, vooral ouderen, en ga zo maar door. Gelukkig stemt het ook velen tot nadenken. Waren wij eigenlijk wel goed bezig in onze jacht naar steeds meer wereldse zaken; meer mooie kleding, steeds meer verre reizen ; grotere auto’s; meer dit ; meer dat…….…? Wil God de mensheid soms een lesje leren? Waar zijn wij eigenlijk mee bezig? De aarde is al slachtoffer geworden van ons egoïstisch handelen. Laten wij allen diep in ons hart kijken en zoeken hoe het anders kan. Het is nog niet te laat. Bid God om Zijn hulp want zonder kunnen wij het tij hier niet keren.
Ik wens ons allen een gezegend Paasfeest.

Marijke Pelman
Coronavirus; Ach wat ….een ver van mijn bed virus, maar plotseling krijg je er toch mee te maken en dan staat de wereld geheel op z'n kop. Wat begon als een verkoudheid en grieperig gevoel slaat om in hoge koortsen, compleet van de wereld zijn, ambulance en spoedeisende hulp. Daar gaat je man naar het ziekenhuis, het ongewisse in. Hans is er slecht aan toe. De test op de coronavirus was helaas positief, een ziekte die ook voor de artsen totaal onbekend is. De koorts wil maar niet zakken en er is geen medicijn om het virus tegen te gaan. Wat ben ik bang, bang om Hans te moeten verliezen, bang om wat er verder komen gaat. Zelf ook in quarantaine, geen kinderen, geen vrienden op bezoek. Geen boodschappen mogen doen. Alleen maar thuis zijn met je angst. Wat is het dan fijn dat de mensen om je heen je toch aandacht geven en met je meeleven. Telefoontjes, whatsappjes, kaarten en wat nog meer. Buren en vrienden die boodschappen voor je doen. Mensen die aangeven voor je te bidden. Dat maakt je ook sterk. Het gaat nu gelukkig beter met Hans, wat zal het Paasfeest mooi zijn, weer een nieuw begin, weer verder te mogen leven. Pasen was natuurlijk al het mooiste feest, maar dat zal het vanaf nu nog meer zijn. Hartelijk dank aan iedereen die zo met ons meegeleefd heeft.
 
terug

­


­